In Vlaanderen wachten nog 1.500 kinderen op een warm plekje in een pleeggezin. Enkele pleegkinderen vonden dat warme plekje al in Lichtervelde. We delen graag dit verhaal van een pleeggezin uit onze gemeente.
Heb je zelf vragen rond pleegzorg? Welkom!
Je beseft pas hoeveel liefde je ervoor terugkrijgt wanneer je het zelf ervaart.
Inge is de trotse mama van Lotte en Linde en aan haar zijde staat Franky. Sinds enkele jaren hebben de dochters het nest verlaten. Dat betekende herwonnen vrijheid en meer tijd om samen iets te gaan drinken, maar toch ook een gevoel van gemis. Er was wat minder leven in huis. Nochtans heeft Inge op haar werk meer dan genoeg drukte. In de voorziening ‘De Vleugels’ ervaart ze dagelijks wat het voor kinderen betekent als ze niet in een pleeggezin terechtkunnen. Ze weet wat een leefgroep een kind kan bieden, maar ziet ook wat kinderen er tekortkomen aan knuffels en echte warmte. Toen een collega van Inge met pleegzorg startte, volgden ook Franky en Inge een infosessie.
Franky verraste Inge met zijn enthousiasme. Crisispleegzorg was voor hen beiden al snel een uitgemaakte zaak. Ze wilden graag jonge kinderen opvangen, tijdelijk en vooral geen pubers, omdat die vaak andere uitdagingen met zich meebrengen.
De eerste crisisplaatsing volgde al snel na het afronden van het screeningstraject. Toch wilden ze eerst nog op gezinsvakantie gaan met de eigen kinderen. Amper terug van reis verwelkomden ze Lisa*, een prematuur baby'tje, in hun gezin. Dat vroeg meteen meer aanpassingen dan verwacht. Er moesten praktische regelingen worden getroffen, want een premature baby kan niet naar de kinderopvang. Franky en Inge werken allebei in vroege en late shiften, waardoor één van hen een ploegwissel moest aanvragen zodat er dag en nacht iemand voor Lisa kon zorgen. Dat betekende ook dat ze elkaar de eerste maanden voortdurend aflosten.
"Dat vind ik nog altijd het zwaarste aan onze pleegzorgsituatie," bekent Inge. "In het begin zagen we elkaar nauwelijks. Gelukkig kregen we veel steun uit ons netwerk. Onze beide dochters zijn razend enthousiast over Lisa. Zo erg zelfs dat we ons soms afvragen of ze ook nog zouden langskomen als het alleen maar zou zijn om ons te bezoeken," lacht Inge.
Plots kwam de boodschap dat Lisa naar een voorziening zou gaan. Het ging immers om een crisisplaatsing en er was geen ander pleeggezin beschikbaar. "Het was een donderslag bij heldere hemel," vertelt Inge, nog steeds duidelijk aangedaan.
"We hadden op dat moment al beslist dat we geen nieuwe crisisplaatsing meer zouden aannemen. Die weken waarin we elkaar voortdurend moesten aflossen, vielen ons veel te zwaar. Telkens alleen naar Kind en Gezin, alleen naar de kinderarts, alleen aanwezig zijn bij de bezoekjes van mama, alleen naar het ziekenhuis gaan omdat de ander moest werken. Dat hadden we onderschat. Tegelijk was het ondenkbaar dat dit kleine wezentje naar een voorziening zou moeten en zou verliezen wat we hier samen hadden opgebouwd. Daarom besloten we ons profiel te wijzigen naar een perspectiefbiedend pleeggezin. Dat betekent dat Lisa hier kan blijven zolang dat nodig is."
"Dat was een goede zaak voor Lisa, maar voor de pleegzorgdienst betekende het wel één crisispleeggezin minder," merkt Franky op.
"Voor ons was de beslissing duidelijk," vult Inge aan. "Het was dat of niets. De crisispleegzorg zoals wij die hadden ervaren, bleek toch minder goed bij ons te passen dan we vooraf hadden gedacht."
Het gaat goed met Lisa. Ze woont intussen bijna anderhalf jaar in het gezin. "Met een naam die ook met een l begint, lijkt het wel alsof het zo moest zijn," glimlacht Inge. Ze komt eindelijk wat bij in gewicht en haalt stap voor stap haar achterstand ten opzichte van leeftijdsgenootjes in. Inge heeft een fijne klik met Lisa’s mama. "We betrekken haar graag waar mogelijk. Het mooie is dat ze ons niet als concurrenten ziet," vertelt Inge met gepaste trots. "Waarschijnlijk speelt onze leeftijd daarin een rol. We hebben eerder het profiel van een grootouder dan van iemand die een ouderrol overneemt."
Intussen breidt de familie zich verder uit. Inge en Franky werden ondertussen ook grootouders van een kleinzoon en Lotte, de jongste dochter, komt bijna dagelijks langs. Lisa heeft daarnaast ook nog een oudere broer en zus die in een voorziening verblijven. Franky en Inge gaan regelmatig samen met Lisa bij hen op bezoek.
"Lisa wordt hier verwend," bekent Franky. "Meer dan onze eigen kinderen, dat geef ik eerlijk toe. Gelukkig begrijpen onze dochters dat en verwennen ze haar enthousiast mee. Ze komen heel regelmatig op bezoek en hun eerste vraag is altijd: 'Waar is Lisa?' Ze wordt door de hele familie in de watten gelegd en onze jongste dochter is ongetwijfeld haar grootste fan."
"Waarschijnlijk zouden we als grootouders actiever betrokken zijn bij ons kleinzoontje," biecht Inge op, "maar zo gaat dat nu eenmaal met een kleintje in huis. Haar dutjes en ritme bepalen voor een groot stuk ons sociale leven."
Toch zouden Franky en Inge pleegzorg aan iedereen aanraden. Zoals zij het zelf zeggen: "Je beseft pas hoeveel liefde je ervoor terugkrijgt wanneer je het zelf ervaart." ❤️
*Om privacyredenen werd de naam van Lisa geanonimiseerd.
