Eline, jonge mama en mantelzorger: “Zorg dat mensen zich gezien voelen. Je weet maar half hoeveel deugd dat doet.”
In 2023 mochten Eline en Vital hun dochtertje Mona verwelkomen. Wat een bijzondere periode had moeten zijn, werd al snel een intense en onzekere tijd. Sindsdien bewandelt hun gezin een pad van ziekenhuisopnames, zorgen en zoeken naar antwoorden. Als jonge mama draagt Eline dag in dag uit zorg voor haar dochtertje, terwijl ze zelf ook met gezondheidsproblemen kampt. In dit interview vertelt ze openhartig over de impact daarvan op haar moederschap, haar relatie, haar vriendschappen en haar toekomstbeeld. Maar ook over de kleine gebaren die een wereld van verschil kunnen maken.
Een moeilijke start
Eline, neem ons eens mee naar het begin van jullie verhaal. Hoe verliep de zwangerschap van Mona?
Mijn zwangerschap was vermoeiend, met veel misselijkheid. Vanaf de vijfde maand kreeg ik steeds meer het gevoel dat er iets niet klopte. Ik was vaak duizelig, had veel harde buiken en deed naast mijn werk niets anders meer dan slapen. Ik deelde die klachten met mijn gynaecoloog, maar ondanks mijn stijgende bloeddruk kreeg ik vooral het advies om meer te rusten.
Ik was al een paar keer naar de materniteit geweest omdat ik voortdurend last had van harde buiken. Toen ik 33 weken zwanger was, voelde ik dat het anders was. De pijn werd intenser en kwam steeds vaker terug. Ik was er dan ook van overtuigd dat ik weeën had. Ik kreeg medicatie toegediend om de weeën af te remmen. Maar de dag erna was ik terug op de materniteit, omdat het nog steeds niet stopte. Ik had ongeveer om de acht minuten een wee. Ze probeerden toen met weeënremmers en longrijpingsmedicatie alles zo lang mogelijk tegen te houden, omdat ik nog maar 33 weken zwanger was.
Na een week intense weeën in het ziekenhuis was ik helemaal leeg. Tijdens die opname heb ik bij een vroedvrouw echt aan de alarmbel getrokken. Ik voelde mijn babytje niet meer bewegen en maakte me grote zorgen. Gelukkig nam zij mijn bezorgdheden ter harte en besloot ze de baby te monitoren. Toen ontdekten ze dat de placenta had losgelaten van de baarmoederwand. Er werd een spoedkeizersnede uitgevoerd en zo kwam Mona ter wereld. Ze woog amper twee kilogram en verbleef nog even op neonatologie. Na tweeënhalve week mochten Vital en ik ons kleine klompje goud mee naar huis nemen. Nadien kreeg ik ook te horen dat ik een zwangerschapsvergiftiging had, HELLP-syndroom.
Hoe heb je die eerste periode als mama ervaren?
Ik ben zelf verpleegkundige en had daardoor al veel kennis over prematuren en medische ingrepen. Daardoor had ik misschien het gevoel dat ik mijn rol als mama niet echt kon opnemen. In het ziekenhuis lieten ze mij vaak zelf de medische verzorging uitvoeren. Ook thuis werd er op mij gerekend als verzorger. Achteraf gezien denk ik dat het daardoor moeilijker was om mezelf echt als mama te zien. Zowel de periode in het ziekenhuis als de spoedkeizersnede heb ik in een waas beleefd. Ik voelde me als het ware verpleegkundige voor mijn eigen kind waardoor die eerste, belangrijke bindingsmomenten wat aan me zijn voorbijgegaan.
Eenmaal thuis bleven de zorgen verdergaan. Mona begon heel veel te wenen, dag en nacht. Vital en ik waren moe en ik was zelf nog volop aan het herstellen van mijn keizersnede. Tijdens de eerste vijf à zes maanden van Mona haar leven waren er bijna maandelijks ziekenhuisopnames, door ziekte of door het aanhoudende huilen. Op mijn aandringen werd verder gezocht naar de oorzaak. Uiteindelijk bleek Mona zware reflux en een koemelkallergie te hebben. We pasten haar voeding aan en dachten dat we die moeilijke periode achter ons konden laten. Maar niet veel later begonnen de ziekenhuisopnames opnieuw. Longproblemen, aerosol, antibiotica, niet meer willen eten en afvallen … Het bleef doorgaan tot december 2025.
In oktober 2025 kwam er opnieuw een ingrijpende diagnose
Eline vertelt: In oktober 2025 ontdekten we dat Mona een immuunziekte heeft. Sindsdien is ze ook voortdurend thuis bij mij. We mogen het risico niet lopen dat ze opnieuw ziek wordt. Dat betekent zo weinig mogelijk contact met andere kindjes, opletten met voeding en geen familie-uitstapjes. Ook Kerstmis en Nieuwjaar konden we toen niet samen met de familie vieren. Het voelde opnieuw als coronatijd, als een verlengde lockdown. Mondmasker aan, handen ontsmetten en binnen onze eigen bubbel blijven.
In mei 2026 kregen we na een betere bloedtest gelukkig positief nieuws: Mona mocht in juni starten op school. Mona, Vital en ik zijn samen door die maand juni geraakt zonder ziekenhuisopnames. Tijdens de grote vakantie kwam er opnieuw wat rust.
Mama zijn in een andere realiteit
Hoe ervaar je het om mama te zijn terwijl het leven van jullie gezin zo sterk door de zorg wordt bepaald?
Een vriendin van mij heeft een kindje dat maar een paar maanden scheelt met Mona, maar verder ken ik niemand met een kindje dat in dezelfde levensfase zit. Mijn zussen zijn ondertussen allebei ook mama geworden. Enerzijds is het confronterend om te zien hoe zij op hun roze wolk zitten, terwijl ik het gevoel heb dat mij dat niet gegund was. Anderzijds merk ik dat ze nu veel meer begrip en respect hebben voor de situatie waarin ik zit. Voortdurend zorg dragen voor je kind is niet altijd gemakkelijk. Ik voel dat dat nu meer gezien en erkend wordt. Maar ik ben mama. Het voelt voor mij zo natuurlijk dat ik er voor Mona ben.
Heeft die intensieve zorg ook invloed gehad op je vriendschappen?
Het pad dat we met Mona hebben bewandeld, heeft ervoor gezorgd dat ik enkele vriendschappen ben verloren. Ik heb soms het gevoel dat ik alleen nog op Vital en mijn dichte familie kan rekenen.
Toch blijft het moeilijk om aan de mensen die dicht bij me staan echt over te brengen hoe ik me voel. Ik heb het gevoel dat sommige vriendinnen zijn afgehaakt omdat ik niet kon deelnemen aan de leuke momenten. Nochtans zou het mij enorm deugd doen om gewoon eens een berichtje te krijgen dat er eten aan mijn voordeur staat en dat er aan ons gedacht wordt. Voor mij geldt dat principe van er zijn in goede en slechte dagen niet alleen binnen een liefdesrelatie, maar ook in vriendschappen.
Het voelt vaak alsof ons gezin tegenover de rest van de wereld staat. Vroeger deed ik wel voorstellen aan vrienden om eens langs te komen, uiteraard met de nodige voorzorgsmaatregelen voor Mona. Dat werd niet altijd begrepen en mensen haakten af. Uiteindelijk heb ik besloten om daar geen energie meer in te steken. Ook dat is een rouwproces geweest. Maar sinds ik mama ben, kan ik mijn grenzen wel sneller trekken. Mijn kind heeft altijd voorrang.
Wat zou je daarin van je omgeving nodig hebben?
Ik denk dat het soms in heel kleine dingen zit. Je hoeft niet altijd iets groots te doen of de juiste woorden te vinden. Het zou al veel betekenen als mensen laten voelen dat ze aan ons denken en dat ze er ook op moeilijke momenten voor ons willen zijn. Misschien is dat omdat ik zelf ook wel zo ben. Een persoonlijk kaartje schrijven, een verse ovenschotel voor de deur zetten, berichtje, eens bellen… Het zijn kleine dingen die een wereld van verschil kunnen maken.
Samen ouder zijn, maar je soms toch alleen voelen
Welke impact heeft alles wat jullie hebben meegemaakt gehad op je relatie met Vital?
De hele situatie met Mona heeft natuurlijk ook een grote impact gehad op onze relatie. Hoe alles voor ons gelopen is, is niet de manier waarop we dachten dat het zou gaan. Tijdens de eerste weken sliepen we apart om toch enkele uurtjes slaap te kunnen krijgen. Ik wilde ook nooit het huis uit, omdat ik de zorg voor Mona aan niemand anders wilde overlaten.
De eerste keer dat ik Vital alleen met Mona liet, was pas na vier maanden. Ik ging een koffie drinken, maar heb daar geen moment van kunnen genieten. Mijn gedachten waren thuis, bij mijn dochter ... Je twijfelt of ze het wel goed heeft. Als koppel moet je elkaar op een andere manier leren vertrouwen in een nieuwe rol die je allebei opneemt. Je staat naast elkaar en werkt naar hetzelfde doel toe, maar toch kan je je eenzaam en onbegrepen voelen. Ik denk dat veel mama's dat gevoel wel kennen, zelfs wanneer ze een goede partner naast zich hebben.
Wat als je ook zelf zorg nodig hebt
Naast de zorgen voor Mona kamp je ook zelf met gezondheidsproblemen. Hoe zwaar weegt dat op jou?
Op dit moment onderga ik ook onderzoeken om na te gaan of ik een auto-immuunziekte heb. Voor Mona er was, was ik zelf heel vaak ziek, soms met ziekenhuisopnames tot gevolg. Na haar geboorte kreeg ik bijkomende klachten: hevige buikpijn, heftige en onregelmatige menstruaties en het gevoel van weeën. In het begin schreef ik dat toe aan het herstel van mijn keizersnede. Na een jaar besloot ik toch aan de alarmbel te trekken. Uiteindelijk kreeg ik de diagnose endometriose en adenomyose.
De combinatie van alles maakt het soms zwaar om zelf de zorg voor een ziek kindje te dragen. Ik kan wel toegeven dat ik misschien niet genoeg aan de buitenwereld laat merken hoe zwaar het is of wanneer ik hulp kan gebruiken.
Hoe ga je zelf om met je eigen gezondheidsproblemen?
Op professioneel vlak word ik goed omringd. Ik ben ondertussen al drie keer geopereerd en word goed opgevolgd. Ik ga naar de osteopaat, de kinesist en de psycholoog, volg een dieet, neem extra vitamines en ga naar yoga.
Ik probeer alles aan te grijpen wat ik kan, maar het is soms vermoeiend om alles zelf uit te zoeken. Er is nog weinig geweten over endometriose. Er is geen snelle oplossing … Ik zit wel in een Facebookgroep voor lotgenoten, maar ieder geval is toch anders. Het zou me enorm deugd doen om open te kunnen praten met andere vrouwen die hetzelfde ervaren als ik.
Wat doet deze hele periode met jou, als vrouw en als mama?
Door alles wat we met Mona hebben meegemaakt en door de confrontatie met mijn eigen ziektebeeld, vind ik het soms moeilijk en eenzaam. De ene dag is de andere niet. Je toekomstbeeld verandert plots helemaal: Je stemt je werk af op je mogelijkheden, vraagt je af hoe Mona haar gezondheid zal evolueren in de toekomst en ziet de droom van een tweede kindje misschien wel in duigen vallen. Niet alleen dat van mij, maar ook dat van ons als koppel. Je weet gewoon niet wat morgen zal brengen en we bekijken alles van dag tot dag.
Ik vind het soms heel zwaar. Als vrouw wil ik er zijn voor mijn man, en als mama wil ik een fit en gezond voorbeeld zijn. Maar ik ben niet meer wie ik vijf jaar geleden was. Het onbezorgde en zorgeloze is op veel dagen wat verdwenen. Mijn hoofd staat vaak niet stil. Adviezen van artsen, familie en zelfs vreemden blijven hangen, waardoor ik soms enorm begin te twijfelen. De hele situatie heeft ook angsten achtergelaten waar ik aan moet werken. Het is een hele weg geweest, en dat zal nog even zo blijven. Maar zolang we elkaar hebben, ben ik gelukkig. Mijn gezin is mijn grootste steun en lichtpuntje geweest.
Luisteren, geloven en er zijn
Als je één boodschap zou mogen meegeven aan andere mensen, wat zou dat dan zijn?
Zorg voor elkaar, en zeker voor mensen die zelf voor iemand anders zorgen, ongeacht de leeftijd of de aard van de zorgen.
Het geeft mij nog steeds een warm gevoel als ik terugdenk aan de vroedvrouw in het ziekenhuis die echt naar mij luisterde, mij geloofde en meeging in mijn moedergevoel. Had zij niet naar mij geluisterd, dan waren Mona of ik er misschien niet meer geweest. Ook de vroedvrouw die bij ons thuis langskwam, bracht telkens haar mantel der liefde mee. Ik voelde me door haar zo gezien en begrepen.
Het zit hem soms in de kleine dingen. Een kaartje, een berichtje, eten brengen … Zorg ervoor dat mensen zich gezien voelen. Je weet maar half hoeveel deugd dat doet!
